Hoe staat het ervoor met de coffeeshop in Buiten?

Het is alweer even stil omtrent de te vestigen coffeeshop in Almere Buiten. Waar de kwestie een maand of drie geleden het gespreksonderwerp van de dag was, hoor je er nu niks meer over.
Hoe zit dat? Waarom is het ineens stil? En belangrijker nog: hoe staat het ervoor?

Door Fiona Mirea

De discussie over een vierde coffeeshop in Almere loopt al 18 jaar. De gemeenteraad besloot destijds dat de stad uiteindelijk vier à vijf coffeeshops moet krijgen. Momenteel hebben we er drie en de vierde is voorzien in Almere Buiten aan de Evenaar 121.

Burgemeester Hein van der Loo noemde het eerder al onacceptabel dat een bestuurlijk besluit zo lang blijft liggen. “Dat is niet betrouwbaar richting ondernemers en inwoners,” aldus Van der Loo. Hij wijst erop dat deze ondernemer al bijna twee decennia wacht om haar bedrijf te kunnen starten.

Stand van zaken

De ondernemer heeft op 14 december een aanvraag voor een omgevingsvergunning voor het plaatsen van rolluiken rondom het gebouw ingediend. Die is in behandeling en op 12 februari is bekendgemaakt dat de beslistermijn voor de aanvraag met zes weken is verlengd. Voor een vergunningsaanvraag van 12 november voor het aanleggen van een parkeervoorziening, waarvoor de behandelingstermijn is verstreken, is op de website officielebekendmakingen.nl geen update te vinden.

Op verzoek van de gemeenteraad wordt een landelijke Bibob-toets uitgevoerd. Die is niet verplicht en de burgemeester acht de toetsing ook niet noodzakelijk, maar de gemeenteraad heeft in eerdere vergaderingen sterk aangedrongen op deze toetsing. Dat betekent wel een extra vertraging van één tot drie maanden.

Een belangrijk detail bij de Bibob-toetsing is dat het resultaat altijd adviserend is en daarmee niet per se bepalend. Ook bij een negatief advies van het Landelijk Bibob Bureau (LBB) blijft het aan de burgemeester om een bestuurlijke afweging te maken. Van der Loo benadrukt dat een negatief advies dus niet automatisch betekent dat de coffeeshop van tafel is. Zijn toezegging is helder: deze coffeeshop komt er, maar wel zorgvuldig en met zo min mogelijk overlast voor de omgeving. “En dat gaat niet nog eens achttien jaar duren, zelfs geen twee jaar meer.”

Grote zorgen bij omwonenden

Terwijl de procedures doorlopen en het politieke debat is stilgevallen blijven de zorgen bij omwonenden onverminderd groot. Zij zijn bang voor overlast, verkeersdrukte en aantasting van de leefomgeving.

Omwonenden vrezen dat de coffeeshop dagelijks honderden bezoekers gaat aantrekken. Tijdens eerdere informatieavonden werd namelijk gesproken over circa 800 klanten per dag. Met alle extra verkeersbewegingen, parkeerdruk, rondhangende jongeren en zwerfvuil dat daarbij komt kijken.

Meerdere bewoners wonen op minder dan vijftig meter van de beoogde locatie. Zij maken zich zorgen over hun jonge kinderen, die dagelijks langs het pand lopen of fietsen. “Ik wil niet tegenover een coffeeshop wonen met mijn kinderen,” klinkt het. Anderen wijzen op mogelijke doorverkoop op straat en een aanzuigende werking op criminaliteit, ook al erkennen zij dat hard bewijs daarvoor lastig te leveren is

‘Niet tegen coffeeshops, wel tegen deze plek’

Toch zegt vrijwel niemand principieel tegen coffeeshops te zijn. De weerstand richt zich vooral op deze specifieke locatie, midden in een woonomgeving met scholen, speelplekken en zorgvoorzieningen. “Het is niet ‘not in my backyard’ omdat we tegen coffeeshops zijn, maar omdat dit gewoon de verkeerde plek is,” aldus een bewoner.

Angst om je uit te spreken

Meerdere omwonenden geven aan dat er in de buurt een gevoel van onveiligheid heerst. Niet alleen over de mogelijke komst van de coffeeshop, maar ook over het uitspreken van kritiek daarop. Omwonenden vertellen dat sommigen bang zijn om herkenbaar in de media te verschijnen of openlijk bezwaar te maken, uit vrees voor intimidatie of andere repercussies. Daarbij wordt expliciet benoemd dat het hier niet gaat om een ‘gewone’ voorziening: “dit is geen pizzeria.” Juist de associatie met criminaliteit en onderwereld maakt dat mensen zich geremd voelen om hun stem te laten horen. Hoewel deze betrokkenen zelf ook inzien dat deze angst niet altijd rationeel hoeft te zijn, wordt dit toch zo ervaren. Dat plaatst mensen in een wrange positie: ze maken zich zorgen over leefbaarheid en veiligheid in hun buurt, maar voelen tegelijk een drempel om zich daar publiekelijk over uit te spreken en voor hun buurt op te komen.