Karen Griep: ‘Managen is wat anders dan leiding geven’

Karen Griep, Hoofd Bedrijfsvoering GGZ Centraal in Almere (acute psychiatrie), werd in juni uitgeroepen tot Manager van het Jaar. Wat maakt iemand een goede manager?

Foto: Fred Rotgans


“Managen is een vak”, begint Karen. “Natuurlijk moet je er aanleg voor hebben, maar het is ook ‘gewoon’ te leren. Het is een combinatie van aanleg en doorleren. Het is dan eigenlijk niet eens zo moeilijk om een goede manager te zijn. Het is een kwestie van goed luisteren, verbinden en telkens blijven uitleggen waarom iets in de organisatie gebeurt.”
In haar functie geeft Griep leiding aan 120 personen. “Maar pas op, want managen iets anders dan leiding geven. Leiding geven is slechts een onderdeel van managen. Een manager zorgt dat een team zodanig functioneert dat de doelstellingen worden gehaald. Ikzelf doe dat door heel veel met medewerkers te praten, constant uitleg te geven.”

Zakelijk


In het juryrapport wordt de Almeerse manager vooral geroemd om het feit dat ze zowel aandacht heeft voor zowel de zakelijke kant als voor de menselijke aspecten. “Kijk, bij een commercieel bedrijf werkt het natuurlijk anders dan bij een instelling als de GGZ. Ons doel is niet winst maken, maar goede zorg leveren. Wij moeten het geld ook niet over de balk smijten, maar winst is niet het ultieme doel. We moeten echter wel onze doelstelling halen: een goed product leveren. In ons geval is dat: goede zorg leveren.”
Net als in het bedrijfsleven komen ook bij de GGZ veranderingsprocessen voor. Griep: “Bij ons werd dat het IHT (Intensive Home Treatment) waarin cliënten thuiszorg krijgen. ‘Thuis genees je het beste’, is de gedachte daarachter. Dat vraagt van medewerkers een andere mindset. En mensen reageren daar heel verschillend op. De één is direct enthousiast, terwijl de ander geneigd is liever de kat uit de boom te kijken. Dat is het menselijk proces en dat moet je wel in de gaten houden. Maar het is mooi als de neuzen uiteindelijk dezelfde kant op staan.”


Waarom?


Hoe gaat Griep dan om met medewerkers die de kont tegen de krib gooien? “Vaak is daar een oorzaak voor aan te wijzen”, zegt ze. “Ik stel die persoon dan dikwijls de vraag: ‘waarom doe je dit werk eigenlijk? Wat is je drijfveer?’ En ook dan is het zaak om goed te luisteren en in dialoog te gaan. Daarmee zet je ze aan het denken over hun eigen werk en hun keuzes. Soms kiezen we voor zo’n persoon dan een andere route. Maar je moet als manager natuurlijk wel je einddoel in de gaten houden. Ik kies daarbij dikwijls niet voor de manier waarop ik het uit het boekje heb geleerd. Het moet geen trucje zijn. De medewerker moet mij daarin kunnen vertrouwen. Het is dus eigenlijk een kwestie van aanvoelen.”


Benaderbaar


Een andere belangrijke factor is domweg ‘benaderbaar’ zijn. “Even mijn neus laten zien of een gesprek aangaan. Als ik ergens op terugkom hoeft dat niet altijd aan een bureau te gebeuren. Dat kan ook op de gang, of bij het koffieapparaat. Dan wil ik ook graag horen hoe medewerkers tegen mijn functioneren aankijken. Dat zeg ik niet omdat het mooi klinkt, maar omdat het nodig is om dat vertrouwen te krijgen. Om mijn werk goed te kunnen doen is zelfreflectie enorm belangrijk. ”


Titel


De titel ‘Manager van het Jaar’ streelt het ego van Griep best. “Het is een erkenning en dat is altijd leuk. Bij de Flevolandse Zakenvrouwen was ik in 2016 ook gekozen tot Manager van het Jaar. En bij deze verkiezingen bekroop me toch ook weer het gevoel van ‘wat doe ik nu anders dan andere managers dat ik die titel verdien? Best vreemd, omdat ik tegelijkertijd stel dat managen een vak is. Het is dus duidelijk een combinatie van beiden. En ik vind ook dat de titel een prestatie is van het volledige team. Het gaat echt niet alleen om Karen Griep.”


Steen


Griep wil ook aangeven dat zo’n titel niet aangeeft dat ze onfeilbaar is. “Ik ga soms ook met een steen in mijn maag naar het werk omdat er een moeilijk gesprek op de agenda staat. Soms zijn problemen ook gewoon niet op te lossen. In de Zorg is er bijvoorbeeld momenteel een personeelstekort – en dus ook veel werkdruk. Het is te hopen dat niemand onderuit gaat. Dat is voorlopig niet zomaar op te lossen. Dan is er maar één remedie: aanvaarden en de bittere pil doorslikken. Dat zijn echt lastige dingen. Gelukkig heb ik thuis een lieve vriend en gezin waar ik dan terecht kan.”

Artikel geplaatst op: 10 september 2018 - 11:17

Gerelateerd

Delen